Meer dan 300 kilometer
Vandaag heb ik weer een enorme stap voorwaarts gezet. Al lange tijd wil ik met een auto rijden. Daar heb ik al eerder over geschreven. Dit weekend is het dan zover. Ik heb al maanden geleden uitgezocht waar ik dat het beste kan doen. Ook omdat ik mijn scootmobiel daar moet kunnen stallen. Het beste en vriendelijkste kwam Hertz uit de bus. Gisteren heb ik mijn huurauto opgehaald. Een automaat omdat ik dat prettig en relaxed vind rijden. Toen de jongen hem ging halen zei ik nog “een ruime auto graag”. Vanwege mijn toch nog grote formaat natuurlijk. Hij nam het heel letterlijk! Ik kreeg een Peugeot 5008 mee. (http://twitpic.com/48hq85) Een grote MPV waar je met 5 volwassenen en een hoop bagage nog comfortabel kunt reizen. Heerlijk!
De eerste kilometers waren een beetje eng. Toch wel. Zeker met zo’n grote auto. Ging ik direct naar huis? Ben je gek! Nee natuurlijk niet. Ik ging waar ik al heel lang naar toe wil gaan. Naar de zee! Ik hou van de zee. Daar heb ik een verbintenis mee die heel diep gaat. Ik reed dus richting Haarlem en daarna naar Zandvoort. Eerst wel in de avondspits maar gaandeweg werd het steeds rustiger. Uiteindelijk haalde ik het nog voor de zon onderging. En daar was het me om te doen. Op zijn Amsterdams gezegd “Ik wilde de son in de see sien sinken!”. Het was prachtig! Zie deze foto maar op http://twitpic.com/48ib17. Echt mooi om te zien. Ik heb al zo lang niet meer een zonsondergang gezien! Daarna onder de indruk teruggereden naar huis. Onder mijn huis is een parkeergarage en ik heb geregeld dat ik hem daar kan parkeren. Wel lastig met zo’n grote kolos. Helaas niet helemaal zonder krassen maar ja, dat zien we later wel weer.
Vandaag (zaterdag) was dan de grote trip gepland. Een complete rondreis rond het IJsselmeer. Een mooie rondrit die in een dag goed te doen is, had ik zo bedacht. Voor veel mensen is een rondritje in een auto iets heel normaals. Voor mij zeer allerminst! Nog niet zo heel lang geleden kon ik alleen liggend vervoerd worden. In een speciale brede ambulance die ver van tevoren geregeld moest worden. Ook de Thuiszorg hulpen moesten op de hoogte zijn van dit speciale vervoer en de tijdstippen. Een hoop geregel voor enkel een ritje heen en weer naar een ziekenhuis. Dit doe je niet voor een kopje thee in Tietjerkstadeel. Enkel als het ECHT noodzakelijk was.
Hoe anders was het vandaag. Om 7 uur ging mijn wekker. Na mezelf lekker gedouched te hebben boven (de trap is geen belemmering meer), heb ik mezelf aangekleed (kan ik ook weer), heb mijn eigen ontbijt gemaakt en zonder morsen naar de woonkamer gebracht. Daarna nog wat laatste voorbereidingen en op pad! Zonder enige hulp van wie dan ook! Zelfstandigheid en vrijheid daar gaat het om. De afstand van mijn huis naar de garage was voorheen ook niet voor te stellen. Nu geen enkel probleem. Na de TomTom geïnstalleerd te hebben ging ik onderweg. Yes I can!
Eerste stop was Durgerdam. (http://twitpic.com/48pqzm) Een pittoresk dorpje direct buiten Amsterdam. Langs de dijk in vele bochten gaat een smal weggetje. Zo eentje waar je van denkt dat het eenrichtingsverkeer is, maar nee dus. Als je iemand tegenkomt moet je beiden in de berm om elkaar te passeren. Die zou ik nog veel meer tegenkomen vandaag. Genietend van het uitzicht kwam ik via Uitdorp bij Marken terecht. Daar kan je niet met de auto van buitenstaanders “nietonssoortmensen” binnen. Foto gemaakt en dus snel weer verder.
Daarna kwam ik in een plaatsje dat ik alleen maar van de landkaart en plaatjes kende. Maar dat me met open armen ontving! Monnikendam. Ik kreeg meteen al een gevoel dat ik thuis kwam toen ik daar binnen reed (http://twitpic.com/48q70e). Een open en warme sfeer kwam me tegemoet. Leuke huisjes, aardige mensen, een gezellige zaterdagmarkt, wat wil je nog meer. 
Al jaren ben ik een fan van mooie jachten en in Monnikendam is een werf die héél mooie jachten maakt. De werf Hakvoort had vandaag een pracht schip voor de werf in het water liggen. Dus de auto geparkeerd en op een bankje zitten genieten van dit mooie jacht (http://twitpic.com/48q6pa). Heel aardige mensen met een paar honden kwamen nog gezellig even kletsen. Een leuke sfeer dat was direct al duidelijk!
Oke, wat gaan we nog meer zien? Het beroemde Volendam natuurlijk. Daar binnengekomen bleek met de zaterdagmarkt en de toch al niet zo makkelijke autoroutes “De dijk” niet te bereiken. Geen nood toch leuk om er geweest te zijn. Via TomTom werd ik door een paar buitenwijken richting Hoorn begeleid. Ook heel mooi met een prachtige haven.
Ik kwam nu steeds dichterbij mijn echte doel: De afsluitdijk. Dat is het meest noordelijk dat ik al meer dan 10 jaar ben geweest. Met een openheid en een weidsheid die enorm is. En ja hoor, na een stukje snelweg reed ik al heel snel op de afsluitdijk. Een gevoel van overwinning overweldigd me. Ik heb het gehaald. Op de eerste parkeerplaats ga ik even genieten. Van het uitzicht. Van de weidsheid. Van het zelfstandig daar zijn. Van de vele kilo’s die ik kwijt ben geraakt waardoor ik er kan zijn. Van de vrijheid die daar heerst. Van de zeelucht. Van de zeemeeuwen die rondvliegen. Van dit alles zat ik te genieten. Van mijn kruin tot aan het uiteinde van mijn tenen! Echt waanzinnig dat ik dit heb bereikt! Al die jaren ploeteren en zware lasten ben ik toch maar mooi hier aangekomen. Ik kan een grote grijns niet van mijn gezicht af krijgen. Kijk maar op http://twitpic.com/48rda5 :D Een voorbeeld van ultiem geluksgevoel zoals op twitter werd gezegd. Uiteraard deel ik mijn belevenissen op twitter en die leefden vandaag echt met mee. Dat maakt het gevoel nogmaals sterker.
Even verderop, halverwege de afsluitdijk, is weer een parkeerplaats. Ditmaal met een monument. Dus ook weer even een stop gemaakt. Nog steeds geniet ik van de uitgestrekte weidsheid van het IJsselmeer en de Waddenzee. Prachtig om te zien. Ook zie ik dat in het gebouwtje een self-service restaurant gevestigd is. Mooi moment om even een kopje thee te gaan drinken dacht ik zo. Dus ik stap uit mijn auto en loop er naar toe. Daar is een trap naar beneden. Gelukkig is dat geen probleem meer. Door de voordeur kom ik in een heel klein halletje met nog wat trapjes en twee tegen elkaar openslaande deuren. Ook dat is geen belemmering. Dan kom ik in een allercharmants restaurantje. De oppervlakte is minder dan mijn huiskamer. De sfeer is er erg leuk. Met allerlei memorabilia van het bestaan van de afsluitdijk aan de muren en aan het plafond. Een druk, gezellig maar ook heel klein restaurantje. http://twitpic.com/48rtm0
Ik loop naar de afgiftebalie. Daar staan diverse etenswaren uitgestald. Ik bestel bij de kassa een kopje thee en iets te eten er bij. Met het dienblad loop ik door de smalle gangpaadjes naar een tafel aan de achterkant van het restaurant. Die tafel staat vast aan de grond. De banken ook! En die staan héél dicht tegen elkaar aan. Daar pas ik toch niet tussen! Toch maar proberen, Eric. Ik ga zitten. En ja hoor! Het past! Ik kan het haast niet geloven. Ik pas tussen de banken en de tafels in. Wat nog meer is, ik heb ruimte over. Het is mindboggling om dit te beseffen. In gedachten heb ik nog steeds dat grote lichaam van ver over de 200 kilo. Maar dat is al lang achter me gelegen. Nu kan ik, als ieder ander, zo’n klein restaurant in, door de smalle looppaden lopen (geen paniek of pijn in mijn benen) en zelfs in de banken aan tafel zitten. Het gevoel van overwinning is EEENNNORM! Ik zit daar te genieten van mijn kopje thee maar vooral van deze mijlpaal in mijn leven. Dit voelt zooooo goed!
Dit maakt zoveel meer mogelijk. Dat opent deuren (letterlijk) naar allerlei evenementen, uitgaansgelegenheden, theaters, bioscopen, you name it! Met dat besef neem ik daar weer afscheid en ga het smalle portaaltje door en neem de lange trap naar boven. Zonder enig centje pijn of zelfs maar iets van benauwdheid of buiten adem zijn kom ik bij de auto weer aan. Dit heb ik maar mooi bereikt!
Verder de indrukwekkende afsluitdijk over. Net aan de andere kant ligt het mooie plaatsje Makkum http://twitpic.com/48s3b1. Weer zo’n charmant plaatsje. Er gebeurd zoveel buiten je eigen belevingswereld waar je niet eens besef van hebt als je zo lang binnen zit. Mooi om te ontdekken. In Makkum is ook een werf gesitueerd. De Vries Feadship XL Makkum werf. Deze maakt PRACHTIGE jachten. Echt het summum van de top van superjachten wereldwijd. Daar zijn ze beroemd en erkend om. Ik ben al jaren fan van ze. Beter dan een Rolls Royce voor de auto’s zogezegd. Een Maybach is beter qua kwaliteit dan. Ik sta op de kade tegenover “de kathedraal van Makkum”. Een giga grote doos met daarop het logo van de werf (http://twitpic.com/48s4ew). Dit is mijn ultieme droom. Een jacht van Feadship XL en daar de wereld mee rond varen. De ultieme vrijheid! Wat ook meespeelt is dat in 2008 op deze exacte plek ook HM koningin Beatrix en haar familie hebben gelopen tijdens koninginnedag. Ik heb het toen vanuit bed op televisie gezien en wenste daar toen bij te zijn. Maar dat was toen nog ondenkbaar. Nu kan het dus wel.
Vanuit Makkum rijd ik door een hele lange reeks van heel kleine dorpjes langs het IJsselmeer. Gedirigeerd door de ec0-tour van TomTom kom je op de meest bijzondere plekjes terecht. Dorpjes met leuke namen als Piaam, Kooihuizen, Gaast, Molkwerum en nog vele anderen. Met een maar een paar straten met huisjes. Maar wel met sfeer en eigenheid. Midden tussen de boerderijen rijd ik door de landerijen richting Stavoren. Ik wil het Vrouwtje van Stavoren zien natuurlijk. Toevallig (?) begeleid door een brandweerwagen kom ik in dit leuke havenstadje aan. Aan de haven staat ze. Nog steeds turend over het grote water. Uiteraard ook daar een foto gemaakt http://twitpic.com/48sruc. Een stel tieners is druk bezig op de kade met een grote barbeque om hem gaande te krijgen. Het leven speelt zich af op straat hier! Mooi om te zien.
Het begint ondertussen alweer te schemeren. Het is een mooie dag, maar ik voel ook wel aan mijn lichaam dat het mooi genoeg geweest is. Ik ga derhalve via provinciale weggetjes en snelwegen via de Flevopolder naar Amsterdam terug. Af en toe met een kleine file van stilstaande en langzaam rijdende auto’s. Dan komt de automaat mooi van pas. Gewoon gas geven en remmen. Meer is niet nodig. Erg relaxed rijden zo.
Uiteindelijk kom ik na meer dan 300 kilometers gereden te hebben weer thuis. Het was een prachtige dag! Het weer was prachtig, een mooie lente achtige dag. De dorpjes en weggetjes waren pittoresk en hadden ieder hun eigen charme. Maar wat het meest bijzonder is wel de persoonlijke groei die ik vandaag ervaren heb. Na zoveel jaren aan bed vastgekluisterd geweest te zijn. Of met mijn scootmobiel enkel in Amsterdam rond kunnen rijden. Dat heeft toch beperkingen. Niet alleen fysiek maar ook visueel en mentaal. Nu keek ik uit over grote vlakten. Met schier oneindige velden en landerijen. Zo ontzettend mooi dat het me ook mentaal veel ruimte gegeven heeft. Ik haalde veel meer lucht dan ik voor mogelijk hield. Mijn longen werden echt gevuld met schone lucht. Het heeft me zoveel meer gegeven dan enkel een dagje uit. Het geeft me een hernieuwde blik op alles, inspiratie, ideeën, en toekomstige mogelijkheden. Van nog meer buiten de comfortzone gaan. Steeds weer.
Ik heb vandaag meer dan 300 kilometer gereden. Maar nog vele malen verder op spiritueel en mentaal gebied. Dit was een TOPDAG! Dit was enorm enerverend om te mogen mee maken en delen met anderen. Dit roept zo naar meer. Ik kan haast niet wachten wat er in 2011 allemaal nog meer gaat gebeuren!
Groetjes,
Eric
0 Reacties op “Meer dan 300 kilometer”